De Smeetsjes II

Laatst ben ik een nachtje gaan logeren in het ziekenhuis om te registreren of er iets fout gaat tijdens het slapen. Ik kan me nog herinneren dat ik die nacht prima geslapen heb, althans volgens mijn gevoel. Uit de registratie blijkt echter dat ik 14 keer per uur in een apneu terecht kom. Even rekenen en dat is dus elke 4,2 minuten. Mijn ademhaling stokt dan en als gevolg daarvan daalt het zuurstofniveau in mijn bloed behoorlijk, tot minder dan 89% terwijl de beadem richtlijn ergens rond de 92% ligt. Vanuit mijn hersenen komt een  noodsignaal waardoor ik met een diepe inadem beweging eigenlijk wakker aan het worden ben om vervolgens weer in te slapen. En dat om de 4 minuten. Effect is dat ik de diepe slaap niet bereik (of maar heel even). En ik maar denken dat die enorme vermoeidheid aan de levensfase lag… Ook de enorme hoofdpijn direct na het opstaan is nu te verklaren. De komende weken zal ik een CPAP, Continuous Positive Airway Pressure apparaat (soort omgekeerde stofzuiger) gaan gebruiken om ervoor te zorgen dat het zachte weefsel in mijn keel de luchtweg niet meer kan afsluiten. Overdruk in je keel zorgt ervoor de er altijd ruimte blijft. Het ziet er allemaal een beetje gek en oncomfortabel uit zo’n masker maar schijnt een enorm verschil te maken. Ik kan me niet eens meer herinneren hoe het is om uitgerust wakker te worden dus ben erg benieuwd…